Tegen isoleercellen en tegen dwang
in de Geestelijke Gezondheidszorg.

Opsluiting is geen zorg.
Zorg is aandacht.
 

• Stop separatie! Zorg is de-escalatie

• Kwaliteitsproblemen in de GGZ

• Professionele de-escalatie: Hoe dan?

• Voorkom dwang: bied goede zorg
   

• Juridische info over isoleercellen en dwang in de GGZ: Dwang is discriminatie
   

• Nieuw VN-verdrag CRPD maakt gedwongen interventies illegaal

• Belangrijkste CRPD artikelen tegen gedwongen behandeling
   

• Standpunt tegen Wetsvoorstel Verplichte GGZ (vervanger Wet BOPZ)
  Manifesten en een Alternatief om dwang te voorkomen
   

• Eindhovens Model; een alternatief voor Verplichte GGZ;  Eigen Kracht conferenties om gedwongen GGZ te voorkomen.

Stop separatie!   Zorg is de-escalatie

Officieel mag de isoleercel in de psychiatrie gebruikt worden als je “een gevaar voor jezelf” of een “gevaar voor je omgeving” bent.

Maar isoleercellen horen niet in de zorg, want van opsluiting word je niet beter.

• In de isoleercel wordt de cliënt eenzaam opgesloten, tussen 4 kale muren, zonder begeleiding, contact of medeleven. Dat is sociale uitsluiting en geen hulp!
   

• Eenzame opsluiting is niet prikkelarm of rustgevend, maar wordt vaak als zeer negatief en prikkelend ervaren. De effecten van eenzame opsluiting zijn niet goed voor het welzijn van de cliënt. (afwezigheid van positieve prikkels, toenemende angst, verdriet, boosheid, vertrouwensbreuk enz.). Het wordt vaak alleen maar erger.
   

• Constructieve hulpverlening wordt nagelaten door eenzame opsluiting. Je leert er niet hoe je je wel moet uiten. Het is dus geen zorg of ondersteuning, maar een soort straf.
   

• Het gebruik van isoleercellen is onwetenschappelijk. Een cel is geen weloverwogen hulpverleningsmiddel, maar een dramatisch overblijfsel uit het verleden.
   

• In een democratisch land als Nederland behoort menswaardige zorg verleend te worden. Cliënten mag je niet zo laten creperen!

<terug naar boven>
 

De isoleercel is een primitieve en schandalige oplossing voor een veel groter
kwaliteitsprobleem in de GGZ.

·         - Er is nauwelijks tijd, aandacht c.q. menskracht voor echte hulpverlening. Ook goedwillende hulpverleners staan vaak met hun rug tegen de muur. Regels domineren de gang van zaken, en voor het menselijke aspect is vaak geen ruimte. Alles lijkt gericht op het prestatiegerichte Cure, en weinig op de menselijke Care.

·         - Er is een gebrek aan vakkundigheid. Isoleren en dwangtoepassing werken averechts op het welzijn en geven strijd, waardoor de problemen steeds groter worden, en de druk op het systeem dus alsmaar toeneemt. Niemand wordt er beter van dwangtoepassing.

·         - Er is een gebrek aan preventie. Er zijn lange wachtlijsten en veel tekortkomingen in de opzet van de zorg. Mensen zijn ook vaak bang voor de psychiatrie ivm taboes, onbekendheid, het besef van kwetsbaarheid, en de afschrikwekkende interventies). Daardoor moet het vaak eerst echt uit de hand lopen, en komt men pas in actie als het eigenlijk al te laat is...

·         - Er is sprake van een veel breder cultuurprobleem:  
          “Doe eens normaal, en rustig, en stel je niet zo aan”. We leven in een wereld waarin technologie voor veel problemen een oplossing biedt. Het gevolg is een extreem groot vertrouwen in technologie, met extreme verwachtingen van perfectie. En alles wat niet meetbaar is wordt niet meegeteld. Dat heeft een zwarte keerzijde voor de GGZ.

De sociale benadering is verdrongen uit de GGZ, doordat het medisch model ons laat denken dat de ziel ook maakbaar is, en dat we simpelweg de juiste wonderpil moeten nemen voor balans en welzijn (antipsychotica, antidepressiva enz.). Daardoor lijkt het ten onrechte alsof perfectie haalbaar is, en alsof psychische nood geen sociaal verschijnsel is, maar alsof het oplosbaar en te voorkomen is (en dus een eigen verantwoordelijkheid om dit defect op te lossen). Er lijkt al met al steeds minder ruimte voor gevoelsleven te zijn, en de druk om aan te passen is groot. Maar de mens is geen robot, en gevoel is veel complexer dan een technisch proces. Welzijn kan niet afgedwongen worden met (dwang)medicatie of cellen. Kwaliteit van leven is veel meer dan procesmanagement, en gaat over geluk, inclusie en zelfverwezenlijking. Medicijnen zijn geen remedie maar kunnen -enkel vrijwillig- een hulpmiddel zijn.

Het vinden van welzijn is een persoonlijk proces. Als iemand leert lopen, praten of fietsen, worden er in het begin altijd fouten gemaakt (vallen en opstaan). Mensen leren van hun eigen fouten, en als je gevallen bent met de fiets dan is dat geen schande. Je krijgt dan geen straf, maar meestal juist medeleven.  Ook het uiten van gevoel en het verkrijgen van balans is een leerproces, maar verkeerde uitingen of niet in balans zijn worden vaak bestreden met nadelige sancties op negatief gedrag (straf voor ‘vallen’ ). Er wordt dan vaak hard ingegrepen om iemand ‘weer op het juiste pad te brengen’ . Echter tucht is wat anders dan leren. Vanwege de vaak afwijzende en negatieve reacties op emotionele uitingen, durven mensen steeds minder van hun gevoel te laten zien (onzekerheid en angst), wat leidt tot een vicieuze cirkel van het onderdrukken van gevoel, en ‘uitbarstingen’ als dat niet langer gaat.  

·         - Er is nooit echt geinvesteerd in het ontwikkelen van goede GGZ. De crisis-interventies in Nederland verschillen niet eens zoveel met de meest primitieve interventies in ontwikkelingslanden, waar clienten opgesloten worden in een hok, of vastgebonden aan een boom of bed… De westerse hokken en ketenen zijn alleen iets luxer uitgevoerd, maar uiteindelijk niet minder beperkend. Bijna overal ter wereld vindt men dezelfde angst en onmacht als het gaat om psychiatrische patienten, en meestal bestaat de zorg uit pogingen tot onderdrukken, aanvallen en wegjagen van het ‘zieke deel’ van de persoon.
Alternatieven met een holistische benadering zijn zeer succesvol. Daarbij wordt de mens en zijn/haar leven als een geheel beschouwd, en men focust niet op problemen, maar werkt aan vergroten van geluk, welzijn en balans in de levenspraktijk.

Dwang en tucht zijn achterhaald!  Er is meer diepgang nodig in de zorg.

Zorg en welzijn zijn persoonlijk.
De client heeft recht op goede zorg.
De hulpverlener moet weer eer aan zijn vak kunnen behalen.
Het systeem moet naar een hoger niveau.

<terug naar boven>

Professionele de-escalatie:

Mensen komen in de psychiatrie terecht, omdat zij zorg nodig hebben. 

Psychische/psychiatrische problemen worden tegenwoordig psycho-sociale problemen genoemd, omdat de problemen juist een combinatie zijn van een persoonlijke toestand (psyche) en sociale aspecten (het omgaan daarmee). De problemen manifesteren zich doorgaans vooral op sociaal vlak: in het contact, de omgang en de interactie, en de sociale omgeving van de persoon kan daarbij zowel beperkend als genezend zijn.  Het is erg belangrijk om te beseffen dat psychosociale problemen dus niet alleen psychisch zijn, maar ook een belangrijke component hebben in het sociale leven van de persoon.De mens en zijn beleving staan immers niet los van de omgeving, en gevoelens van welzijn en innerlijke harmonie, of anderzijds paniek, wanhoop en onmacht, zijn vaak nauw verweven met de situatie waarin de persoon zich bevindt.

Escalaties zijn noodverbindingen
Psychosociale problemen, paniek en gevaarlijk gedrag ontstaan niet zomaar. Elke reactie heeft een oorzaak. Veel problemen komen voort uit onmacht en moeilijke gevoelens (zoals angst, verdriet, boosheid, trauma’s enz.) en wanneer iemand niet meer weet wat te doen, kunnen er rare dingen gebeuren. Een psychose is als het ware een noodsprong van de ziel om om te gaan met bepaalde ervaringen. En ook agressie komt vaak voort uit een gevoel van controleverlies (angst, onmacht, paniek, wantrouwen enz.). Sommige mensen hebben op moeilijke momenten geen andere ‘taal’.

Maar clienten zijn geen criminelen die moedwillig agressie plegen voor hun gewin, maar het gedrag komt voort uit onmacht. Het is een poging om een uitweg te vinden uit een bepaalde penibele gemoedstoestand. Het is belangrijk te beseffen dat ‘onrustige clienten’ zoekend zijn naar grip op de situatie, en zoekend naar hun eigen balans en welzijn.

Zorg is geen straf, maar zorg is hulp en ondersteuning.

Escalaties zijn onmacht, en dwangtoepassingen zijn ook onmacht. En paniek bestrijden met paniek, dat werkt natuurlijk niet. Dat is juist het grote probleem dat aangepakt moet worden.

Verminder onmacht: regie bij de client.

De oplossing van escalaties en dwangtoepassingen ligt in het verminderen van onmacht en paniek.

Paniek kan bestreden worden met rust, vertrouwen, positieve ervaringen en hoop. Onmacht wordt minder door keuzes, kansen, positieve zeggenschap, grip en eigen regie op de zaak.
Hoe dat er precies uitziet is persoonlijk, en dus voor elk mens anders, en natuurlijk is elke situatie anders (ook bij dezelfde persoon. Het leven gaat immers door). Een psychose, depressie, angststoornis enz. gaat bovendien vaak over zeer persoonlijke belevingen in het leven, en dat maakt GGZ een zeer persoonlijk vakgebied.

Er is dus geen simpele standaardoplossing. Maar duidelijk is dat dwang averechts werkt vanwege toenemende onrust, wantrouwen, paniek en een gebrek aan regie enz. Want wanneer je onschuldig voor onbepaalde tijd in een cel zit (onbegrepen), of met een ongewenste spuit in je bil, nemen onmacht en paniek immers toe.

Echte zorg is professionele, persoonlijke de-escalatie.

Hulpverlenen impliceert om iemand niet te veroordelen of te straffen, maar juist met compassie proberen verder te helpen. Het is de kunst van het hulpverlenen om verder kijken dan het gedrag, en te achterhalen wat de persoon motiveert, en wat de persoon nodig heeft voor meer welzijn, en minder paniek en onmacht. Hulpverlenen is mensenwerk, en vraagt om vaardigheden in het omgaan met mensen. Soms klikt het, en soms klikt het niet.. Dat kan, want dat hoort nou eenmaal bij mensenwerk.

Zorg = zorg, straf = straf

<terug naar boven>

Voorkom dwang:  bied goede zorg!
 

·         Doe niets dat schadelijk is voor de client

·         Veiligheid?  Vermijd dwang en streef naar rust en vrede.
Dwang is schijnveiligheid, want het leidt tot weerstand, afstand, angst, strijd en verzet (en tijdbommetjes) en dus minder veiligheid. Echte veiligheid wordt bereikt door vrede, rust, contact, welzijn, communicatie-mogelijkheden (en geen paniek en onmacht). Blijf gastvrij in contact, wees respectvol, flexibel, creatief enz..

·         Vindt de juiste persoon of personen voor vertrouwen en contact
Niet iedereen kan onderling hetzelfde niveau van contact, begrip, rust en vertrouwen bereiken, vanwege persoonlijke factoren. Het meeste contact en vertrouwen bevindt zich in het persoonlijke sociale netwerk van de client (met vrienden, familie, …). De inzet van naasten en dierbaren kan een zeer positief en de-escalerend effect hebben.

·         Probeer de persoon te begrijpen, en blijf constructief
Elke persoon is anders, maar elk gevoel is menselijk. Elk gedrag heeft een reden. Probeer ideeen en alternatieven aan te reiken, voor rust en eigen regie van de persoon (empowerment van zelfredzaamheid).

·         Het juiste antwoord op gevaarlijk gedrag is zeer persoonlijk
Escalaties komen voort uit onmacht, paniek, wanhoop, angsten enz. Empowerment (grip en regie), kansen (hoop, vertrouwen) en positieve gevoelens verminderen paniek en onmacht. Probeer te kalmeren en de-escaleren.

·         Zoek samen naar een oplossing
Het recht van de rede
Dwangtoepassing begint waar overtuigingskracht ontbreekt. Dwang is het recht van de sterkste. Dwang vervangt argumentatie en het recht van de rede. Dit is een zeer primitief beginsel en niet passend bij onze westerse democratische cultuur. Het is niet acceptabel om de persoon ondergeschikt te maken, en te onderwerpen aan de meest vreselijke behandelingen die een mens maar kan meemaken: eenzame opsluiting voor onbepaalde tijd, gedwongen medicijnen, vastgebonden worden op een bed of stoel, en vele beperkingen in het vrije leven en de vrijheid van identiteit. Iets ergers kunnen mensen elkaar bijna niet aandoen... Dit mag niet langer zorg genoemd worden!!

Alle mensen zijn gelijkwaardig.
Bezwaren tegen een behandeling vragen om een goed gesprek over andere mogelijkheden. Keuze is een recht, en keuze vermindert onmacht.

·         Wacht niet met hulpverlening tot het te laat is…
Niet dwingen betekent niet: NIKS doen. Het is belangrijk om vroege signalen op te pikken, en daar constructief op in proberen te gaan, liefst nog voordat iemand compleet afzakt in een moeilijke episode, waarbij het veel moeilijker is om contact te maken. Vroege hulpverlening en preventie zijn de beste zorg.
Het systeem moet zich hieraan aanpassen (recht op zorgkwaliteit, oftewel: het recht op de hoogst beschikbare standaard van gezondheidszorg).

·         Zorg kan alleen maar vrijwillig, want anders wordt je er niet beter van (dwang is traumatisch).

Zorg is in principe iets heel moois, maar helaas hebben dwangmaatregelen de glans van het GGZ-hulpverlenerschap bedorven. Gelukkig kan dat veranderen als dwang afgeschaft wordt, en GGZ werkelijk het welzijn van clienten vergroot.

De ware professional onderscheidt zich door uit te blinken in een dwangvrije benadering met veel meer diepgang dan symptoombestrijding. Het is een kunst om contact te maken en constructieve ondersteuning te bieden waar de client ECHT wat aan heeft.   

Straf is straf, zorg is zorg.

<terug naar boven>

Juridische info over isoleercellen en dwang in de GGZ.

Dwang in de GGZ is discriminatie

Het onaanvaardbaar om mensen preventief op te sluiten, dat mag met criminelen ook niet.
Zonder straf geen opsluiting!

De preventieve opsluiting noemt men bescherming, maar in de praktijk betekent het dat er mensen onschuldig in een cel zitten. (feitelijk doet men dit om te voorkomen dat clienten eventueel in een politiecel zouden terechtkomen.. waar wel een toilet inzit, en waar recht op een proces is, en maximum-termijnen,...)

De dwangmiddelen in de reguliere psychiatrie zijn zwaarder, ingrijpender en niet-tijdsgebonden vergeleken met de reguliere straffen van justitie, en deze zware middelen worden ingezet op mensen zonder strafblad, die in nood verkeren.

De beslissing over het ontnemen van de bewegingsvrijheid mag nooit gekoppeld worden aan het wel/niet hebben van een (tijdelijke) beperking, al dan niet op psychosociaal vlak. Dat is namelijk discriminatie op basis van persoonlijke kenmerken.

Een gevaar zijn voor de omgeving impliceert een criminele handeling. Er bestaat al een systeem dat bevoegd is om daarover te oordelen: namelijk justitie.

Er is geen excuus om cliënten in reguliere zorginstellingen, zonder proces, preventief op te bergen in instellingen en isoleercellen. De client heeft, als mens,  het fundamentele recht om te leven zoals hij/zij dat wil (zelfbeschikking).

straf is straf, zorg is zorg.

<terug naar boven>

Nieuw VN-verdrag CRPD maakt gedwongen interventies illegaal.

Mensenrechten gelden voor iedereen.

Wij vonden het altijd al een schendig van de mensenrechten om mensen met problemen van hun vrijheid te beroven en gedwongen in de psychiatrie te plaatsen. Algemene mensenrechtenverdragen gelden immers ook voor psychiatrische patienten.

Inmiddels is er sinds 2006-2008 een nieuw VN-verdrag:

The Convention on the Rights of Persons with Disabilities
Het Verdrag voor de Rechten van Personen met Beperkingen (CRPD)
zie ook www.un.org/disabilities 

Dit VN-verdrag is een mijlpaal voor clienten in de GGZ, PG, VG enz.
Gedwongen interventies zijn niet langer legaal onder het CRPD!

De definitie van beperking volgens het VN-verdrag CRPD Preamble (e) is:
“ Disability is an evolving concept, and disability results from the interaction between persons with impairments and attitudinal and environmental barriers that hinders their full and effective participation in society on an equal basis with others. “

Vrij vertaald betekent dit dat een beperking een combinatie is van persoonlijke eigenschappen, en de mate van toegankelijkheid van de samenleving, en als dat barrieres oplevert, dan is er sprake van een beperking. Een beperking zit dus niet in de persoon zelf, maar in de interactie met de omgeving. (zie ook: http://www.un.org/disabilities/default.asp?id=260 )

De moderne term psychosociale problemen, ofwel: psychosociale (tijdelijke) beperkingen is in het licht van het CRPD dus ook extra logisch, omdat het de persoon EN omgeving impliceert, en de term psychosociaal komt voortaan in de plaats van de termen mentaal/psychisch/psychiatrisch enz.
 

Artikel 3, 4 en 5 verbieden discriminatie op basis van een beperking, dit betekent dat het hebben van een beperking geen rol mag spelen bij beslissingen, en dat mensen met beperkingen recht hebben op gelijke kansen, en rechten gelijk aan niet-beperkte mensen. Non-discriminatie betekent gelijke behandeling voor alle mensen, zowel met als zonder psychosociale problemen. Dus psychosociale problemen kunnen geen grond vormen voor verminderde kansen, minder vrijheid, of een andere nadelige uitzondering.

Artikel 3,4 en 5 (gelijkheid en non-discriminatie) kunnen in veel situaties gebruikt worden als verweer tegen gedwongen behandeling of rechterlijke machtigingen, als zijnde discriminatie op basis van beperking.

Artikel 12 gelijkheid voor de wet (legal capacity on an equal basis with others) / recht op zelfbeschikking, dit betekent dat elk mens telt, en dat elke persoon het recht heeft om zijn eigen keuzes te maken. Het maken van eigen keuzes is het belangrijkste recht dat een mens heeft, want zonder dit recht, kunnen ook de andere rechten niet vervuld worden. Artikel 12 geeft iedereen recht op een eigen identiteit.
De erkenning dat elk mens een eigen stem heeft, is hiervoor cruciaal.

Ook mensen in een crisis hebben een eigen stem, en recht op een eigen identiteit, en zij geven vaak duidelijk aan wat zij wel en niet willen.
Het CRPD geeft het recht op wettelijke zelfbeschikking, ofwel het recht om eigen keuzes uit te oefenen ook expliciet aan alle patienten, ook in de GGZ. Artikel 12 (het onvervreemdbare recht op zelfbeschikking en identiteit) betekent dat de term ‘wilsonbekwaam’ niet langer meer legaal is.

Artikel 12 benoemt ook Supported Decision making, in plaats van Substitute Decision Making. Dat houdt in dat er wel ondersteuning kan worden geboden bij beslismomenten, maar dat men niet de controle mag overnemen.

Artikel 12 (zelfbeschikking) erkent het recht op eigen keuzes, en dus het recht om zelf te bepalen hoe iemand zijn/haar leven inricht. Het is een van de meest fundamentele mensenrechten. Artikel 12 is een sterk argument tegen rechterlijke machtigingen en IBS.

Artikel 14 recht op vrijheid, betekent dat mensen niet onschuldig in een cel mogen zitten, en het recht hebben om vrij te zijn, als een vrije burger. Dit houdt ook in om vrij te zijn van andere vrijheidsbeperkingen, zoals bijvoorbeeld dwangtoepassingen of verplichte leefregels die op basis van een psychosociale beperking worden toegepast, en niet gelden voor mensen zonder psychosociale beperking.

In artikel 14 staat dat vrijheidsbeperking niet ‘unlawful or arbitrary’ mag zijn, dus niet onwettig of willekeurig. Deze termen refereren echter niet aan lokale wetten (zoals een wet BOPZ of zo), maar aan de boodschap van de Conventie. Vrijheidsbeperking op grond van een beperking is niet toegestaan, ook niet deels, en dus ook niet gekoppeld aan psychosociale problemen. Alle mensen hebben recht op vrijheid. Men kan dus enkel vrijheden ontnemen via het strafboek.

Artikel 14 (vrijheid) is een sterk argument tegen dwangtoepassing in de GGZ.

Artikel 15 recht op vrijwaring van marteling en wrede, inhumane en vernederende behandeling. Ook staat hierbij: het recht op vrijwaring van medische of wetenschappelijke experimenten.
Artikel 15 (vrijwaring van marteling en wrede, inhumane en vernederende behandeling) wordt vooralsnog nauwelijks gebruikt tegen gedwongen behandelingen, maar het zou wel gebruikt kunnen worden.

Artikel 17 recht op integriteit, betekent dat je zelf de baas bent over wat er aan en in je lijf gebeurt. Er mogen dus geen handelingen in en aan je lichaam worden verricht waar je het niet mee eens bent. Dus ook geen gedwongen medicatie, want dat is indringend. Iedereen heeft recht op eerbied en respect voor zijn/haar eigen lichaam.
Artikel 17 (integriteit) verbiedt dwangmedicatie en andere gedwongen invasieve handelingen.

Artikel 20 recht op leven in de samenleving, betekent dat iedereen het recht heeft om te leven in de samenleving, en als volwaardig burger zelf te kiezen waar hij/zij wil wonen.
Artikel 20 kan gebruikt worden als verweer tegen gedwongen opname.

 

Artikel 25 recht op vrije, geinformeerde keuze van zorg, betekent dat alle patienten een vrije keuze hebben of zij wel of niet van zorg gebruik willen maken.  Een vrije keuze betekent dat mensen ook zorg mogen weigeren, en dat er geen manipulatie mag plaatsvinden, en dat er niet opzettelijk nadelige gevolgen aan een bepaalde keuze mag worden verbonden.
Ook is er recht op informatie, om een vrije, geinformeerde keuze te kunnen maken.

Artikel 25 geeft het recht om zorg te weigeren, en is een sterk verweer tegen gedwongen zorg/ gedwongen behandeling.

Het VN-verdrag CRPD zal zeker gaan zorgen voor een positieve verandering in de GGZ.

Actiegroep Tekeer tegen de isoleer! / Stichting Mind Rights zal zich blijven inzetten voor ratificatie van het VN-verdrag CRPD, en een goede implementatie stimuleren.

Meer informatie en actualiteiten zijn o.a. te vinden op de weblogs: www.tekeertegendeisoleer.weblog.nl en www.punkertje.waarbenjij.nu

<terug naar boven>
 

Actualiteiten in Nederland, 2012:

Standpunt tegen Wetsvoorstel Verplichte GGZ (vervanger Wet BOPZ).

Het wetsvoorstel Verplichte GGZ mag geen zorg genoemd worden, het gaat enkel over beheersing.

Het wetsvoorstel Verplichte GGZ  verruimt de mogelijkheden, criteria en doelgroep voor dwangtoepassing in de GGZ, en mist daarmee dus het oorspronkelijke doel om de rechtspositie van clienten te verbeteren, en dwang terug te dringen. Het wetsvoorstel zet juist de deuren open naar meer en meer dwangtoepassing.

Het wetsvoorstel is o.a. daarom in strijd met het VN-verdrag CRPD, en druist in tegen alle recente kwaliteitsopvattingen in de GGZ, zoals de aanbevelingen uit de Projecten Dwang en Drang.

Het woord “dwang” is doorgaans weggelaten uit de wettekst, waardoor het oogt alsof men het over nobele zorg-interventies  heeft, maar dit is een zeer respectloze vertekening van de werkelijkheid. Het gaat hier niet over zorg, maar over beheersing, en ongelimiteerde dwang (zie art.3: zorg is “een interventie”, dat maakt dus alles mogelijk.. en men heeft het dus over dwang, dus hier staat dat elke interventie wettelijk zou kunnen plaatsvinden, onder dwang… Dit gaat terug naar het bestwil-principe van vroeg in de vorige eeuw.)

Als clientenbeweging zijn wij enorm ontstemd over dit achterhaalde, verhullende en misleidende wetsvoorstel. Wij hadden meer professionaliteit verwacht van de Nederlandse overheid.

<terug naar boven>

Manifesten en een Alternatief om dwang te voorkomen.

In een uitgebreide, openbare reactie aan de overheid in diverse manifesten, heb ik vanuit ervaringsdeskundig clientenperspectief mijn standpunten geformuleerd. Dit heb ik gedaan door op elk aspect van het wetsvoorstel te reflecteren, en een praktische oplossingsgerichte analyse te maken van wat er nou echt nodig is om een crisissituatie te doorbreken.

Echter deze kritieken werden niet ter harte genomen, en dus heb ik besloten om zelf conclusies te trekken en een alternatief uit te werken. Mijn analyses vormden een helder beeld van de situatie, en een ‘pakket van eisen en wensen’ waaraan een nieuw model zou moeten voldoen.

Vervolgens concludeerde ik dat Eigen-Kracht-conferenties (www.eigen-kracht.nl ) aan al deze eisen en wensen voldoen, en inmiddels is er een samenwerking tot stand gekomen en wordt dit alternatieve Eindhovens model in de praktijk gebracht.

Hier volgt een overzicht van onze feedback in de vorm van manifesten en artikelen:

1.    Manifest (1): WPZ – Gelijkheid, zelfbeschikking en Wet Psychische Zorg – zorg is compassie (22 april 2008)  klik hier voor Manifest_WPZ_MindRights2008.pdf

2.    Manifest 2: Dwangmaatregelen en zorgkwaliteit- De warme arm van de zorg (18 mei 2008) klik hier voor Manifest_deel_2_Dwangmaatregelen_en_zorgkwaliteit_.pdf

3.    Manifest 3: Wat is recht? (16 juni 2008)
     klik hier voor Manifest_3_zonder3_Wat_is_recht_Mindrights2008.pdf

                   Serie artikelen:

-      Artikel: Alternatief voor de wet- Prima Remedia
klik hier voor het artikel: Alternatief Prima Remedia.pdf

-      Artikel: Visie op toekomstbestendigheid wet – VN visie: Community Based Rehabilitation
klik hier voor het artikel toekomstbestendigheid_wet.pdf

-      Artikel: Reactie rechtspositie_1 – wetten en richtlijnen
klik hier voor het artikel: Reactie_rechtspositie_1.pdf

-      Artikel: Uitwerking van wederkerigheid
klik hier voor het artikel Uitwerking_van_wederkerigheid.pdf

-      Brief: Eerste reactie mbt jeugdvisitatie
klik hier voor de brief_eerste reactie_jeugdvisitatie.pdf

-      Artikel: wachtlijstjongeren UIT de gevangenis
klik hier voor het artikel Wachtlijstjongeren UIT de jeugdgevangenis.pdf

-      Artikel: Uitwerking plan EigenKracht Commissie Eindhoven
klik hier voor het artikel EigenKracht Commissie_planvorming.pdf

-      Visiedocument: Eindhovens Model voor Supported Decision Making in crisissituaties op het gebied van geestelijke gezondheid.
Klik hier voor het visiedocument: Eindhovens Model voor Supported Decision Making_visiedoc.pdf

4.    Manifest 4: Strijdigheid tussen conceptwetsvoorstel Verplichte GGZ en VN-verdrag inzake de Rechten van Personen met Beperkingen (CRPD) – Tijd voor een transitiebeleid voor sociale innovatie van de GGZ (16 april 2009)
     klik hier voor Manifest4_strijdigheid tussen Wet Verplichte Zorg en VNverdrag CRPD.pdf

5.    Manifest 5: Dwang is geen oplossing maar een probleem! (6 september 2010)
     klik hier voor manifest5_dwang is geen oplossing maar een probleem.pdf

<terug naar boven>
 

Eindhovens Model; een alternatief voor Verplichte GGZ:
Eigen Kracht conferenties om gedwongen GGZ te voorkomen

Het Eindhovens Model is een besluitvormingsprocedure die de zeggenschap bij de burgers zelf legt. Het is een alternatief voor het wetsvoorstel Verplichte GGZ en de wet BOPZ.

In het Eindhovens Model wordt in crisissituaties een Eigen Kracht-conferentie (www.eigen-kracht.nl) ingezet in plaats van een BOPZ-procedure. Via de Eigen Kracht-conferentie worden de naastbetrokkenen actief betrokken bij het zoeken naar een mogelijke oplossing voor een gezamenlijk geformuleerde vraag.

Met het pilotproject van het Eindhovens Model willen we de Eigen Kracht-conferentie inzetten aan de voordeur van de GGZ, dus om (dwang)opname te voorkomen, door gezamenlijk met het eigen netwerk op zoek te gaan naar kansen en wenselijke oplossingen, in plaats van te focussen op “het gevaar” en de mogelijkheden voor onvrijwillige vrijheidsbeperkende maatregelen (zoals de BOPZ en het Wetsvoorstel Verplichte GGZ).

Uit een Eigen Kracht-conferentie komt een plan waarmee alle betrokkenen instemmen, en waarin beschreven is wat er is afgesproken en hoe ze gezamenlijk de situatie willen aanpakken. Om dit plan tot uitvoer te kunnen laten komen is het belangrijk dat de andere organisaties die actief zijn in de samenleving op de hoogte zijn van de Eigen Kracht-procedure, zodat de Eigen Kracht-plannen ook daadwerkelijk leidend worden voor de hulpverlening (op alle levensgebieden). Het inbedden van het Eindhovens Model in de bestaande structuren is dus een aandachtspunt.

Eigen Kracht Eindhoven heeft inmiddels een kantoor in Eindhoven:

Eigen Kracht Eindhoven
Kronehoefstraat 21
5612 HK Eindhoven
06 - 57 99 33 72
eindhoven@eigen-kracht.nl

Team Eindhoven
Het team in Eindhoven bestaat uit regiomanager Wil Janssen en projectmedewerker Jeannette Vos. Het komende half jaar krijgen zij versterking van Klien van den Broek bij het opzetten van een publiciteitscampagne in de stad en de omgeving.

De Denktank Eindhoven bestaat uit Jolijn Santegoeds, Fiet van Beek, Ge de Wilde en Wil Janssen.

Aanvullende documenten over het Eindhovens Model:

2^e versie Visiedocument:

Het Eindhovens Model voor Supported Decision Making: Eigen Kracht-conferenties in crisissituaties op het gebied van geestelijke gezondheid, een variant op de procedure van het wetsvoorstel Verplichte GGZ Herziene versie, V2, 30 oktober 2010, i.s.m. de Eigen Kracht-Centrale www.eigen-kracht.nl

klik hier voor de herziene versie van het visiedocument: Het_Eindhovens_Model_versie2_oktober2010def.pdf

Of zie ook de website van Eigen Kracht (Eindhoven):
www.eigen-kracht.nl/nl/artikel/eigen-kracht-eindhoven-presenteert-zich

Meer informatie en actualiteiten zijn o.a. te vinden op onze weblog: www.tekeertegendeisoleer.weblog.nl

<terug naar boven>